به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «کلاله خبر»محمد آذری در تشریح ریشههای فرهنگی و معنوی این عبارت گفت: «راضی بشی» یکی از لطیفترین و عمیقترین عبارتها در فرهنگ شفاهی سیستانیها برای همدردی با خانوادههای مصیبتدیده است.
وی افزود: در حالی که در بسیاری از فرهنگها عباراتی مانند تسلیت میگویم یا خدا به شما صبر بدهد برای ابراز همدردی به کار میرود، مردم سیستان با گفتن «راضی بشی» معنایی فراتر از تسلیت را منتقل میکنند؛ گویی برای صاحب عزا آرزو میکنند که در برابر تقدیر الهی به مقام رضا برسد و دلش با اعتماد به حکمت پروردگار آرام گیرد.
آذری با تأکید بر اینکه این عبارت به معنای انکار اندوه و نادیده گرفتن داغ عزیزان نیست، تصریح کرد: انسان در فقدان عزیزان حق دارد اندوهگین باشد و اشک بریزد؛ مقام رضا به معنای نداشتن احساس و عاطفه نیست، بلکه حفظ ایمان و اعتماد به خداوند در دشوارترین لحظات زندگی است.
این محقق فرهنگ عامه با اشاره به پشتوانه قرآنی این باور گفت: یکی از زیباترین جلوههای مفهوم رضا در آیات پایانی سوره فجر آمده است؛ آنجا که خداوند میفرماید: «یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ، ارْجِعِی إِلَىٰ رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً»؛ یعنی ای جان آرامیافته، به سوی پروردگارت بازگرد، در حالی که تو از او خشنودی و او نیز از تو خشنود است.
وی ادامه داد: «راضیه» به معنای خشنودی بنده از پروردگار و «مرضیه» به معنای مورد رضایت خداوند بودن است؛ مفهومی که یکی از بلندترین مراتب کمال معنوی انسان را نشان میدهد.
آذری با اشاره به جایگاه این مفهوم در معارف اهلبیت(ع) خاطرنشان کرد: حضرت فاطمه زهرا(س) نیز با القاب «راضیه» و «مرضیه» شناخته میشوند که بیانگر مرتبه والای معرفت، بندگی و رضایت در برابر پروردگار است. از این منظر، عبارت «راضی بشی» در فرهنگ سیستانیها با مفاهیم عمیق قرآنی و معارف اهلبیت(ع) پیوند دارد.
وی حفظ چنین عبارتهایی را بخشی از صیانت از هویت فرهنگی اقوام دانست و گفت: فرهنگ عامه تنها در لباس، غذا، موسیقی و گویش خلاصه نمیشود؛ گاهی یک عبارت کوتاه، تاریخ اعتقادی و تجربه زیسته چندین نسل را در خود جای داده است.
این محقق فرهنگ عامه تأکید کرد: «راضی بشی» نمونهای از همین میراث زبانی است که در آن همدلی، ایمان، احترام به مشیت الهی و تربیت معنوی در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند و باید این مفاهیم برای نسل جوان بازگو شوند.
«راضی بشی» در فرهنگ سیستانیها فقط یک جمله برای تسلی داغدار نیست؛ میراثی زبانی و اعتقادی است که نشان میدهد مردم این دیار حتی برای مواجهه با اندوه و فقدان نیز واژگانی آمیخته با ایمان، معرفت و امید داشتهاند.
انتهای خبر/
متاسفانه نظری هنوز درباره این مطلب منتشر نشده